Darmowe porady prawne przez internet

Przede wszystkim, aby samochód stał się pojazdem firmowym należy go wpisać do ewidencji środków trwałych. Pozwoli to przedsiębiorcy na zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych z eksploatacją tego samochodu. Na przedsiębiorcy-podatniku spoczywa obowiązek prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, ponieważ pozwoli to na ustalenie faktycznego przebiegu samochodu. Taka ewidencja powinna zawierać: numer rejestracyjny samochodu i pojemność jego silnika, personalia osoby korzystającej z tego samochodu, daty i cele wyjazdu, trasę wyjazdu ( początek i koniec), liczbę przejechanych kilometrów, stawkę za przejechanie jednego kilometra, kwotę wynikającą z przemnożenia liczby przejechanych kilometrów i stawki jednego kilometra przebiegu, podpis podatnika.

Pracodawca musi ustalić miesięczny limit kilometrów na jazdy lokalne. Liczba przyznanych kilometrów zależy od liczby mieszkańców w danym mieście czy gminie. Zwrot kosztów następuje w formie ryczałtu miesięcznego. Oblicza się go mnożąc stawkę za kilometr z limitem miesięcznym przyznanych kilometrów. Tylko taki wydatek stanowi koszt pracodawcy- podatnika.

Aby zaliczyć do kosztów podatkowych wydatki związane z jego używaniem należy posiadać dokumenty potwierdzające poniesione wydatki. Muszą one zawierać numer rejestracyjny danego pojazdu. Do kosztów uzyskania przychodu zaliczyć też możemy wszelkiego rodzaju opłaty wynikające z parkowania samochodu, miesięczne jak i jednorazowe. Natomiast stawka amortyzacji dla samochodów osobowych wynosi 20 procent rocznie. Jeżeli samochód ubezpieczony był tylko obowiązkowym ubezpieczeniem OC wtedy w razie jego rozbicia koszty jakie poniesiemy z jego remontem nie będą wliczone w koszty podatkowe. Natomiast przy wykupieniu ubezpieczenia dobrowolnego pozwoli na zaliczenie remontu samochodu do kosztów uzyskania przychodu.